و حجابها كنار مىرود ، فروغ خود را چنان آشكار مىسازد كه چشمها را خيره مىكند . به خصوص اينكه ساحران اساتيد كهنه كارى بودند كه از همه كس به فوت و فن سحر واردتر بودند ، آنها به خوبى مىتوانستند ميان « معجزه » و « سحر » فرق بگذارند ، چيزى كه براى ديگران تشخيصش شايد احتياج به دقت و مطالعه داشت براى آنها از آفتاب روشنتر بود ، آنها با توجه به فنون سحر كه سالها آموخته بودند ، دريافتند كه كار موسى ع هيچگونه شباهتى با سحر ندارد ، از نيروى انسانى سرچشمه نگرفته بلكه زائيده يك قدرت ما فوق طبيعى و ما فوق بشرى است ، و با توجه به اين واقعيت جاى تعجب نيست كه با آن صراحت و سرعت و بدون واهمه از آينده كار ، ايمان خود را اظهار دارند . جمله « * ( أُلْقِيَ السَّحَرَةُ ) * » كه با فعل مجهول ذكر شده شاهد گويايى براى استقبال فوق العاده و تسليم مطلق ساحران در برابر موسى ع است ، يعنى آن چنان جاذبه معجزه موسى ع در قلب و فكر آنها اثر گذاشت كه گويى همه را بى اختيار به زمين افكند و به اقرار و اعتراف واداشت .